"Marker" is een bescheiden album. Geen plaat zonder ambities; integendeel! Maar een album waarop Ex-gitarist – en in een grijs verleden Dog Faced Hermans-gitarist – Andy Moor doet wat hij doorgaans ook op het podium doet. Niets geforceerd méér. Geen opgeklopte pretenties. Maar beslist ook niets minder. En daar doet die handvol overdubs ook niets aan af. De uitdaging is om er achter te komen of die muziek die live – bij éénmalige beluistering – spannend is, die fascinatie ook houdt als je het keer op keer hoort. Het antwoord is bevestigend. In alle schijnbare eenvoud – of misschien is het technisch ook wel eenvoudig; ik beheers de gitaar niet – is "Marker" lichtvoetig en heeft tegelijkertijd diepte. Zonder zang en zonder gastmusici.

Kenmerkend is het basale "hoekige" spel in een aantal stukken die onmiskenbaar naar The Ex refereren. Maar Moor weet ook buiten dat idioom te stappen. In "3 a.m.",met bijna 9 minuten het langste stuk van het album en oorspronkelijk geschreven bij een film van Esther Eva Damen, heeft de muziek in eerste instantie de sfeer van een solo- opname van Derek Bailey en gaat dan langzaam over in de klank die we kennen van Angelo Badalementi. Op andere momenten, zoals in "Truth in Numbers" waan je je in het interieur van een grote staande klok. Het meest afwijkende stuk is "Repeat Suite", opgenomen bij STEIM, waarin de electronica het snarengetokkel overheerst.

"Marker" is urgent genoeg om de aandacht vast te houden, ook na de vijfde of zesde luisterbeurt, zonder dat de muziek zich opdringt. Een rijk album als een ketting van kleine spanningsboogjes, dat als geheel een weldadige rust uitstraalt.